“Het milieu gaat me erg aan het hart"

Hier maken heel wat (vrijwillige) handen licht werk. Handen van mensen met diverse achtergronden en culturen.
Stuk voor stuk met een mooi en uniek verhaal. In de rubriek Bijzondere mensen maken we kennis met ze.
Hier het verhaal van Jitske Wassenaar (89) die 21 jaar geleden aan de wieg stond van Kringloop de Kempen.

De Friese Jitske van de boekenafdeling, is geboren onder de rook van Heerenveen en trok in 1958 naar het zuiden vanwege het werk van haar man bij Philips. Ze zat jaren in de Milieugroep Veldhoven die in 2000 overging in Kringloop de Kempen. Dat was meteen haar start hier. “Het milieu gaat me erg aan het hart. We kunnen zoveel opnieuw gebruiken in plaats van alles maar weggooien.”

Lees meer hieronder….

Samen met haar man leefde Jitske heel bewust. Ze verloor hem in 1990. Er werd en wordt in huize Wassenaar weinig weggegooid en veel hergebruikt. Ze hoopt dat meer mensen zo gaan leven. “Neem nou de smartphone waar schaarse grondstoffen in zitten. Laat die repareren in plaats van steeds een nieuwe kopen. Lever hem anders op zijn minst in”, klinkt ze resoluut. Niet voor niks ook dat ze in de Milieugroep Veldhoven zat. “Onze laatste actie was kurken verzamelen voor kurken zolen”, blikt ze terug. “en onze laatste daad was om in 2000 aansluiting te vinden bij Kringloop de Kempen (toen Stichting Kringloop Veldhoven). Daar hebben we echt goed aan gedaan.”
Jitske is altijd heel actief en betrokken bij zaken die er toe doen. Ze heeft bijvoorbeeld van 1989 tot 1998 in de raad gezeten voor een plaatselijke partij. Haar drijfveer: balans en verbinding maken tussen Veldhovenaren en de politiek.

 

Partner in crime

Jitske is gek op boeken, dus het was logisch dat ze bij haar start hier voor de boekenafdeling koos. “In de begintijd kregen we een paar gulden vrijwilligersvergoeding. Daar kochten we meteen boeken voor.” Met ‘we’ doelt ze op collega Marijke Sprokkereef, die er ook al vanaf het begin is. We zijn klein begonnen in een stoffig kantoortje. Nu zetelt de afdeling in een grote ruimte op de bovenetage en zijn ze met negen personen: Marijke (83), Angeline (80 jaar), Lynn, Christy, Ernst-Jan, Paul, Liesbeth en Peter.
“We zijn er natuurlijk niet allemaal tegelijk. Maar van boeken houden we allemaal. Daarin ben ik al vanaf het begin vooral partner in crime met Marijke, en nog steeds. We wisselen echt dingen uit over boeken. We wonen dicht bij elkaar en drinken geregeld samen koffie.”

 

Stiekem lezen

Jitske leest echt heel veel boeken. Alsof ze iets in te halen heeft. “Ja”, lacht ze: “want als kind mocht ik dat niet. Als ik zat te lezen zei mijn vader: ‘heeft je moeder niets te doen voor jou?’ Lezen was voor de zondag. Mijn moeder las ook heel graag. Uit haar vrouwenblad ‘Moeder’ las ik stiekem, hoewel dat niet voor kinderogen bestemd was.”

 

Sokken stoppen

Hoewel Jitske wel de ambitie had ‘iets’ te worden, zat dat er niet in. Als jongste uit een gezin van negen kinderen, moest ze thuisblijven om haar moeder te helpen. “Maar uiteindelijk ben ik toch geworden wat ik altijd wilde, namelijk naailerares.” Ze gaf jarenlang naailes in Eindhoven. Maar als je destijds ging trouwen, kreeg je ontslag. Daarna kreeg je eventueel een tijdelijke aanstelling. “Dat lukte ook bij mij. Zo kon ik dat nog even rekken.” Toen de kinderen kwamen viel ze wel eens in. Daarna gaf ze in de avonduren naailes aan gezins- en bejaardenverzorgsters in spé. Ze leerde hen herstelwerk en de kunst van het sokken stoppen.”

Bakkie doen

Hoewel Jitske in de corona-periode even uit beeld was, is ze weer helemaal terug. En zichtbaarder dan ooit. “Mijn collega Anja zei, ‘ga maar niet meer die trap op, dat is te gevaarlijk’. De steile trap naar de eerste verdieping waar de backoffice van de boekenafdeling zetelt, gaat ze dus ook niet meer op.
Een hele tijd geleden verruilde Jitske de boeken voor kaarten, boekenleggers en bidprentjes. Die selecteert en prijst ze. Ze had al eens geopperd om te stoppen, maar operationeel manager Erwin van Eerd wilde haar niet kwijt. Hij kwam met een oplossing. Nu zoekt Jitske thuis alles rustig uit, prijst alles en brengt dat op dinsdag en vrijdag mee naar ‘haar werk’. Op die manier hoeft ze er niet zo lang te zijn en houdt ze het nog wel een tijdje vol. Haar vaste stek is nu de koffietafel in de winkel, waar ze dan met collega’s een bakkie doet en praatje maakt. “Het is een prima plek en heel gezellig zo.”

 

Mijn rollator

Haar ‘werk’ vindt Jitske echt waardevol. “Naast mijn liefde voor het boek en leuke collega’s, geeft het ritme en regelmaat. Dat helpt me vooral in de winter om een doel te hebben en op tijd mijn bed uit te komen. En hoe leuk is het dat je kunt zeggen ‘tot vrijdag’?”, klinkt ze enthousiast. Jitske komt altijd met haar rollator hier naar toe. “Het is tien minuten lopen. Ik ga onderweg altijd even zitten. Mijn rollator is mijn beste vriend”, lacht ze.

 

Skypen

Op haar drie kinderen en drie kleinkinderen is ze supertrots. Ze wonen verspreid over Nederland, maar gelukkig is Jitske handig met videobellen. “Dan schrijven ze via de app: ‘
Beppe, bent u er om 18 uur en gaan we dan skypen?’”. Dat doet ze dan met veel plezier.

Hoe de toekomst er hier uit ziet voor Jitske? “Ach we zien wel. IJs en weder dienende ga ik door tot mijn 90ste en dan zien we wel weer verder”, besluit ze.